در مملکت ما همه وارونه اسیرند

یک عده بخواهند دو صد عمر دوباره

آنان که همه گل به سر جامعه بودند

ملت همه بودند پی نان برشته

مردم همگی در پی رسوایی دزدان

ریشی ز ته چانه روان کرده بسیجی

یک گل پسر خوب که بر پورشه سوار است

یک نیم که هر شب به دوبی یا به شمال اند

امروز همه ملت ما گشته گرفتار

یک عده گرفتار خرید مازوراتی

از بس که گرفتاری این خلق زیاد است

آنان که کنون مصدر امر و امرایند

در اول قبر است که مردم همه گیرند

شیران شده چون گاو و گاوان همه شیرند

یک عده ی دیگر که همین لحظه بمیرند

از رو همگی رفته فرو گشته به زیرند

سی سال و اندی است که نان ها چو خمیرند

دزدان همگی حال وکیل اند و وزیرند

یا حاج بشارت شده یا حاج بشیرند

مردم همه در مترو فشاری شده گیرند

نیم دگر اینجا نگرانند و فقیرند

فرقی نکند گر که صغیرند و کبیرند

یک عده ی مفلس که معلم و دبیرند

در سال جوانند و به ظاهر همه پیرند

بر چهره ی این کشور ما زخم و کهیرند

منکر بگذارد بروند،  گیر نکیرند!

دوش دیدم به خواب اهریمن

گفت من حاضرم که سجده کنم

گفتمش ای مراد و مرشد خلق

گفت آدم به روی خاک دیگر نیست

چونکه آدم نمی شود پیدا

گر که پیدا شود کنم سجده

پاسخش داد حق ز عرش کبیر

گر که آدم برای تو آرم

گفت آری به بندگی سوگند

گفت یزدان به او تو صبر بکن

استخاره ای بکرد و بد آمد

رو به شیطان نمود و با تلخی

زین همه خلق آفریده ی ما

همگی بنده و مرید تو اند

پس به اینجا بیا به عرش نشین

چون همه بنده و مرید تو اند

 با خداوند خویش رازی گفت

وه عجب راز کار سازی گفت

بهر حرف خودت دلیل بیار

گر که خواهی برو تو بیل بیار

پس مرا زین سبب ملالی نیست

از همین رو مرا خیالی نیست

جان من بنده ، راست می گویی؟

نزد او هرچه خواست می گویی؟

دیگر این ارتداد چاره کنم

بگذار پس من استخاره کنم

حال ایزد گرفته گشت عظیم

گفت لعنت بر تو ای لئیم رجیم

یک نفر نیز مثل آدم نیست

عدد لشکر تو که کم نیست

باچنین خلق هر چه خواهی کن

تو بشین جای من خدایی کن

آنچه ما را راهبر بر انبساط خاطر است

لیک در این مملکت وضع قاراشمیشی شده

پس بگویم من ز آنچه روز و شب درگیر ماست

مو فراوان دیده می گردد به نان کنجدی

جمله سرسامیم امروزه چو اندر گوش ما

هر که آمد راه  دنیا را به روی ما ببست

پشت میکروفن اگر باشد سخنرانی کند

لیک دنیایی تر از او بی گمان موجود نیست

گر کسی گوید که پاک و مخلص و با آبروست

جمله بز آورده ایم و بز بیاری سهم ماست

جملگی چون بز شده ماتحتمان درگیر نور

باشد این نکته که یزدان جرم پوش و ساتر است

چونکه مجنون عاقل و عاقل سفیه و قاصر است

ملتی کو جنگ ناکرده نصیر و ناصر است

جای کنجد در خمیرش پشم و پیل شاطر است

جای اصوات هَزاران عرعر یک قاطر است

گفت این دنیا پلید و دنیوی هم خاسر است

یا اراجیفی ببافد یا کلامش  زِر زِر است

گوییا عقبای او دربست گیر تِرتِر است

دان چنین شخصی در این کشور یقینا” نادر است

شاهد ار خواهی ببین اکنون خود بز حاضر است

نور گیر جملگی در دیده ی هر ناظر است!

امروز اگر کسی زند حرف حساب

امروز وطن پرستی و آزادی

امروز صدای وغ وغ قورباغه

امروز هر آنکس کمونیست بوده و هست

امروز به جای ملت و مردم خویش

امروز یمن به خاک ما پیوسته

امروز تمام کشور و میهن ما

امروز غذای اکثر مردم ما

امروز نظامیان وکیل اند و وزیر

محکوم به یک جرم کلامی شده است

از جمله امور اتهامی شده است

در جایگه صوت قوامی شده است

از روی نقاب خط امامی شده است

چسبیده به سوریه و حامی شده است

حوثی چه عزیز و چه گرامی شده است

جولانگه هر لقمه حرامی شده است

عاری ز فرآورده ی دامی شده است

انگار حکومت نظامی شده است !

دیری است که الطاف زبانی شده اند

الطاف بجز هر آنچه بر لب آید

هر مهر و محبتی بجز حرف بود

گویند اگر کسان که قربان تو ام

این محفل دوستان چنان باد بهار

گر دست کمک دراز شد جمله ی خلق

گویند دعای ما بود بدرقه ات

انگار که افلاس تو مسری باشد

در خواب تو همچنان” راکویل ولش” اند

محدود به حرف آنچنانی شده اند

قربانی نقشه و تبانی شده اند

یکباره همه رفته و فانی شده اند

پس مرتکب غفلت آنی شده اند

یکباره همه سوز خزانی شده اند

وابسته به ثروت نهانی شده اند

رو سوی هوا و آسمانی شده اند

پنهان شده ” جلف سوزمانی” شده اند

در بیداری چو “باگزبانی” شده اند !

یک روز زنی هرزه صفت رفت به دکتر

پرسید کجای بدنت هست گرفتار

دکتر ز پس معاینه او را گفت

پس دست به پایین تنه بگذاشت و گفتا

فارغ چو شدند هر دو از کار خویش

افتادگی مهبل تو مسئله ساز است

گفتا که بدانم ولی این مسئله عمدی است

افتادگی آموز اگر طالب فیضی

گفتا بدن آلوده به بیماری چند است

گفتا که همانجا که برای همه قند است

یک درد تو را باشد و الباقی چرند است

صحت و سلامتی بر این مسئله بند است

گفتا که اگر چه بدنت عین پرند است 

داروی تو این بود که دادم که بسند است 

در کودکی ام گفت پدر این حرف که پند است

هرگز نخورد آب زمینی که بلند است!

این ملت ما گیر عذابند

بهر دو سه لقمه نان و روزی

یک عده ز جور و ظلم و بیداد

یک عده به حجره های بازار

هر لحظه کنند استخاره

مردم شده اند بر دو دسته

هر لحظه کنند استخاره

یک عده دهند بوی گنداب

این نسل جوان ما کماک 

سرگرم به خوردن و چرایند

در سیخ به آتش و کبابند

از صبح به شب به پیچ و تابند

در گیر به یک پیک شرابند

در غارت خلق بی حسابند

در فکر گناه یا ثوابند

بی خانه ولی خانه خرابند

در فکر گناه یا ثوابند

گویند ولی طلای نابند

پرسش دارند و بی جوابند

این گله تمام بی صاحابند

این ملت کورش مهین است

غفلت چو نمود جای آنها

گر که گله ای ز سفره داری

یک پای همه به روی کژدم

چسبیده به قاچ عین زالو

آن کس که سوار پورشه گشته

گویی که تمام ملت امر

ساکت بنشسته ورد خوانند

شاعر نکند زبان درازی

از جانب تاریخ، وزین است

از بام فرو به زیر زمین است

گویند که سهم تو همین است

یک پای دگر به روی مین است

هر کس که کنون به روی زین است

نا مرده به فردوس برین است

با نفرت و کینه همنشین است

شایسته ی ملت آفرین است

زان رو که هوا بسی پسین است

  آزاد به هر حرف به هر انجمنیم

 ما در پی آزادی بعد از سخنیم

مائیم که دلبسته به خاک وطنیم          

در کشور ما حرف زدن آزاد است!

می نويسند جراید شب و روز

 در شگفتم ننويسند چرا

همه از ثروت باد آورده

ز اينهمه قدرت باد آورده؟