دیری است که الطاف زبانی شده اند

الطاف بجز هر آنچه بر لب آید

هر مهر و محبتی بجز حرف بود

گویند اگر کسان که قربان تو ام

این محفل دوستان چنان باد بهار

گر دست کمک دراز شد جمله ی خلق

گویند دعای ما بود بدرقه ات

انگار که افلاس تو مسری باشد

در خواب تو همچنان” راکویل ولش” اند

محدود به حرف آنچنانی شده اند

قربانی نقشه و تبانی شده اند

یکباره همه رفته و فانی شده اند

پس مرتکب غفلت آنی شده اند

یکباره همه سوز خزانی شده اند

وابسته به ثروت نهانی شده اند

رو سوی هوا و آسمانی شده اند

پنهان شده ” جلف سوزمانی” شده اند

در بیداری چو “باگزبانی” شده اند !